Dicen que venimos al mundo a sufrir,
que la vida es un engaño.
Que si juegas tienes que jugar a ganar
que eres lo que tienes y tienes lo que te mereces
vives, ganas, pierdes, dicen que es así.
(...)
He venido a este mundo a vivir, la vida es un regalo
y si juego es porque me gusta jugar,
no soy ni más ni menos ni se que es lo que me merezco
siento, vivo, pienso, más puedo perdir.
Supongo que hace unas semanas no habría podido pensar que esta última estrofa es más que cierta. Hace días estaba en momento "o contigo o sin ti", ahora no. Cuento mis realidades y dejo de ser una "somiatruites" (és que m'encanta imaginar-me algú somiant truites), para ver lo que tengo, lo que no, lo que puedo perder y todo aquello por lo que luchar un poco puede merecer mucho la pena.
Mi cuore necesita acción (cierto), la uni va mu bién (estoy happy happy), los de casa van tirando y los amigos (mis más mejores, los que se cuentan con una mano), esos estan "vivos" y más o menos tocando con los pies en este suelo que a veces resvala demasiado...
Yo tampoco sé que me merezco y, hoy por hoy, sí: la vida es un regalo y me encanta que en mi "regalo" haya gente como los que me hacen sonreír.
6 comentarios:
Hola Stel,
No acabo un somni ni pagant.
A més el promig es de cinc malsons per un somni mig decent.
Moltes vegades em desperto espantadíssim i com veus no trobo mai l'interruptor per espantar els dolents.
No em queixo ja que porto una doble vida d'allò més "divertida", no se mai qui vindrà a veure'm al llit. No es pot dir que les meves nits siguin rutinàries.
Veig que et va molt bé a la vida. Me n'alegro.
Tens tota la raó la vida es un regal espléndid.
Que siguis molt feliç.
Una abraçada.
cadascú viu la vida com millor sap. de vegades la caguem molt i altres no tant :P però lo maco és saber veure que sí, que és un regal. i saber apreciar el que et dona, disfrutant-la al teu ritme, sense cap pressa...
m'alegro de que estiguis contenta!
;)
Lo único que no tiene remedio es dejar de respirar. Lo demás, mal que bien, con un poco de poesía; una cierta capacidad de disimulo; un par de lagrimas o risas a tiempo; mucha imaginación; necesidad de amar, integrarse y hasta protestar, sin pasar indiferente ante nada que esté vivo, no es más que circunstancial y finito, y no hay mal que dure cien años. ¡Viva la vida... ? (no me he confundido en los signos, que conste)
La vida es un regalo, no hay duda, pero talvez nadie tenga lo que merece, o solamente pocas personas tengan lo que merecen...pero ahí está el punto, la vida es eso. Buscar lo que merecemos, implicando risas, lágrimas, etc.
Lo importante es vivirlo.
:)
Saludos.
Por aqui hay un canción que está un poco a tono con lo que vos decís!
Es de un payaso y se llama payaso, todas sus canciones son depresivas!
Y dice: Uno no es lo que quiere, sino lo que puede ser! Y es verdad soy un payaso, pero que le voy a hacer y ....
Bueno, pues sigo revisando!
Fins Aviat!
Tenia una profe que sempre em deia... "La vida és dura, però la vivim". I per moltes pegues que ens trobem, sempre hem de tirar endavant, ja que viure amb il·lusió o esperança, és trobar-li una mena de sentit al dia a dia.
Guai. Aprofita al màxim aquesta felicitat d'ara, qk. I segur que vindran temps millors, somiatruites (no has de patir!!) ;)
un petó enorrrme!!
Publicar un comentario