Arribo tard.
Probablement sempre a la meva vida he arribat tard.
Pum-pum, pum-pum, pum-pum...
Tard o d’hora?
Tard.
Sé que no és el lloc, ni el moment, ni el quan, ni el perquè.
Sé coses.
Ho sé.
I el pitjor del cas és que et conec – i em conec -.
Conec i admeto la realitat,
no puc guanyar sempre.
De fet no guanyo,
mai.
No em sento perdedora.
No tinc el plaer d’experimentar derrotes
i no poder aixecar el cap.
Pum-pum, pum-pum, pum-pum, pum-pum.
Tinc la moral alta
i un somriure em fa feliç,
sóc part d’un entorn que no m’agrada
però miro de treure’n profit.
Des de fa dos dies torno a riure
i puc pensar en tu
sense que el meu cor dubti entre parar o continuar trencant-se.
Pum-pum, pum-pum, pum-pum,
pum-pum, pum-pum, pum-pum...
bucle sense fi.
--
... o como decir que me ha encantado quererte - de un modo distinto a como me quieres tu a mi.
... o como ganar un menos que un amor más que un amigo. (Aunque yo diria que hoy por hoy, por lo mucho que le he querido y por lo más que le quiero, él ya es más que un amor y más que un amigo, ha entrado en una tercera categoría.)
xD
Nota: recordar lo escrito me hace sentir bién.
Nota 2: busco un sueño que se deje hacer realidad.
8 comentarios:
iep, si trobes un somni així avisa per si n'hi ha més ;)
bon any!
Esplèndid, molt bo.
M'agrada molt, molt, molt.........
No paris d'escriure.
mmm... m'ha agradat el poema ;)
tard. potser en el meu cas és millor dir "l'hora que no toca"! que no sé què és pitjor...
espero amb tu el somni que es deixi
un petó de bon any nou!!!
Gracias por los buenos deseos de nuevo año y por pasarte por mi blog.
No sé mucho de tu idioma, pero alcancé a entender varias cosas, y me pareció bonitotu escrito...
¿Alguno de estos días me enseñas algo de catalán?
Saludos desde Colombia
És millor viure els somnis que desitjarlos?
Jo no acostumo a enrecordarme'n. Per tant serà millor viure que somiar. Però somiar vivint també ha d'estar bé.
M'estic liant, no se què dic i deixo de dir. Espero que s'entengui alguna paraula :)
Bon any nou!
jo porto tota la meva vida sentint que he arribat tard a tots els llocs que m´importen. Es una sensacio molt trista perque el temps no es deixa modificar i si arribes tard no hi ha manera de solucionar-ho, em fa sentir molt impotent. No nomes em sento que arribo tard a vegades si no que estic als llocs a on no hauria d´estar en el moment en que no hauria d´estar, buf! quina empanada!
El lugar de la foto, es el Parque del Virrey, a un costado de la autopista norte, en Bogotá.
Saludos,
Yo a veces llegó tarde, creo que hoy no fue la excepción, pero llegué...
Publicar un comentario