hoy he soñado en blanco y negro.
hoy te he visto en mis sueños como hacía tiempo.
hoy has aparecido de nuevo.
¿premonición?
espero que no.
no creo en esas cosillas, aunque a veces pasan:
premoniciones, dejá vues (o com s'escrigui).
No sé què creure,
per començar cada cop crec menys en mi.
Tot i això:
sóc gairebé optimista
animo a qui vol ànims
deixo que qui vol donar ànims m'animi
ric
miro i callo
parlo amb qui m'escolta
i escolto el silènci de qui calla i només mira.
Total, como dice la canción que da título al post: ¿por qué han de ser escondidos los secretos y los sueños?
---
Ah, personitas amables que de vez en cuando andáis por aquí, mil grácias, jeje y más perdones si no visito vuestros espacios con más regularidad. Es que tengo el ordenador "malito" y con dificultades, así que con trabajo duuuro consigo que me deje actualizar el blog y el flog.
Pos eso, que nos leemos
:)
9 comentarios:
Crec que molts-tots estem una mica off-blog últimament. Jo m'hi afageixo. Ja he tornat per això. Crec.
I la Lluna, que no li passi mai res. No puc viure sense ella :)
Jo també desitjo que no li pasi res a la lluneta,no puc viure sense ella tampoc,m´omple de vida mirar.la,observar.la i sempre descobrint la seva bellesa,és preciosa.Mai em canso de mirar.la,així que....no li pasi res,si us plau,ja en tenim prou quan ella descansa i ens deixa sense la seva llum.
cap problema esteleta...quan puguis les portes son obertes...i les paraules també, m'encanta com escrius jo tb he posat una coseta al meu a veure si t'agrada
adeuuuuu bonanit!!
No te preocupes, cuando puedas pasa, siempre tendrás un lugar en el infiernito!!!
Esta muy chdio lo que escribiste!!!
creu en tu. no deixis de creure. mai acabes de saber del que ets capaç. "algun dia seràs totes les coses que estimes"
un petonet molt fort, dolceta!
en quant a lo dels somnis i els secrets... qui sap per què s'amaguen :( però no hauria de ser així!!
Vinga steleta, arregla d'un cop l'ordinador no sigui que ens deixi sense saber de tu.
I molts ànims.......
jo escric cosetes no sé si allo és poesia...però bé...la meva musa tb s'en va anar nos sé cap a on...a veure si tornen les dos jejeje
wapa, em passo per saludar-te nomes, que estic fent un repas de tots vosaltres i dir-vos hola! ja que estic una mica enfeinada amb els examens i em sap greu deixar-vos aixi sense noticies pero que sapigues que tant aviat com pugui o quan tinc un rato em vaig passant. Un petonaaaaaas
Uis...soy la unica comentarista q no habla catalán...lo siento chicos, pero esq soy de la otra esquina...Lo hablaba de pequeña, que vivi un par de añitos en Barna pero esas cosas se olvidan rapido...
A lo que iba, me gusta mucho tu blog, llegué de casualidad y me seguiré pasando...te comento aquí porque no me he resistido al título..adoro a Iván Ferreiro...ademas es de vigo como yo.
biquiños
Publicar un comentario