Mi jefe me acaba de decir:
- Estel, no estem bojos. És l’edat.
La edad. Supongo que sí. Ayer hablaba con mi “amigo gallito criticalotodo” de la edad y la responsabilidad y todo lo que va unido a esto. Y todo vino porque le conté que una amiga de clase se ha hipotecado con su novio para comprarse un piso, su piso, el que les costará años pagar, porque si, los pisos están por las nubes (pero eso no es noticia). Ellos quieren irse a vivir allí antes de septiembre y su pisito que tendrá una habitación pintada por mi. Sí, va en serio, pero no será una pared blanca típica y tópica, no, no! Quieren algo abstracto, dibujos o lo que se me ocurra. Están loquitos pero para mi fue un regalo tremendo!! La verdad es que me hizo muchísima ilusión (será una currada pero a una no le dan cada día una habitación para que la pinte a sus anchas). :D
Y por otra parte, estos dos me dijeron que seguramente el año que viene intentaran pasar por el juzgado para formalizar las cosas. Ella tiene un año más que yo y él dos. Loquitos de veras, pero dios, que guapos, responsables y mayores que se me están haciendo. Y que orgullosa se siente una al verlos así de bien!
La semana pasada en Ventdelplà (serie de tv3) decían algo como que la edad no te ayuda a evitar los problemas o a preverlos, la edad no te hace inmune al dolor ni nada, faltaría más, (se lo decía una madre a su hija cuando la niña le decía que no tenía superada la historia que tubo con un chavalito). Lo que me gustó, es que la madre le acabó diciendo que ella sigue sufriendo por amor, claro, pero que con el tiempo lo que ha conseguido es llevarlo mejor, porque sufrir se sufre y querer se quiere, tengas 13, 22 o cincuenta y tantos.
La edad tiene cosas buenas, cosas malas, tiene sus cosas vamos.
Hablar sobre estas cosas, sobre la responsabilidad, sobre el trabajo, la pareja, lo que se supone que debes hacer/tener cuando llegues a los “x” años.... Todo eso me dio una tarde interesante de domingo, que acabó viendo vídeos en youtube que según mi amigo eran “tremendos” (vimos un par de vídeos de un grupo de gente que se ríe la gente de jackass y son igual de brutos que ellos). Diría que ese niño que llevamos dentro que se descojona viendo tortazos o se horroriza viendo según que pelis de terror (sin apartar la vista de la pantalla) no debe morirse nunca, nunca, pero tampoco debe ganar siempre. El síndrome de Peter Pan que se lo quede Peter Pan, a mi con seguir soñando y deseando luchar por el futuro ya me basta. (Queda muy bucólico, pero diría que ya me entendéis).
10 comentarios:
La edad.... cada vez pesa más, es como uan losa enla espalda, a veces lo llevas bien a veces mal y otras peor... no quiero hacerme mayor, no quieor envejecer ni que envejezca nada a mi alrededor, tengo sindrome de peter pan!!!! Sóc més del CSI que de Vendelplà
Jo tambe recordo la conversa de ventdelpla , va estar ben buscada.
em sembla que l'únic avantatge de fer anys és precisament que l'experiència et serveix per tenir una millor qualitat de vida emocional. Aprens a relativitzar-ho tot molt millor. O almenys jo he aprés. I mira que sóc molt emotiva però cada vegada em resulta més fàcil prendre distància. En fi... algun avantatge havíem de tindre! :P
Eppp, que aquí ningú ha dit que per tenir més anys no rebis els cops igualment, eh? Només que potser els aprens a encaixar amb més ... elegància ... però de ser-hi hi són, eh? collons si hi són.
Campanilla, ens n'anem a Nunca Jamás quan vulguis!!!
Un petonarro, Bollicao!!!
PD: Llàstima de no haver-te conegut abans que sino ... em vens a casa a pintar una habitació, fijo!!!
Si te digo la verdad, no creo mucho en la edad. En mi caso, recuerdo estar mucho mas envejecido hace cuatro años que ahora. De salud soy mas joven ahora que entonces. No es ficción, realmente fue así. Está el paso del tiempo, eso , para mi, es otra cosa. La edad, la edad no existe. He tenido cuarenta años con 19 y ayer mismo tuve 14. La edad varia constantemente. Lo que si hay es paso del tiempo, y la experiencia que se va sumando. Y eso es cojonudo.
Optimista estoy hoy
Besos
Leprince
Sincerament no li trobo cap avantatge a això d'anar acumulant anys, l'esperiència moltes vegades mata les emocions, i tampoc es cert que et tornis més sabi ni res semblant. En tot cas més precavit i poca cosa més.
Això si, amb el temps aprens a relativitzar tot el que t'envolta.
Petons.
lluna, jo veig CSI quan s'acaba ventdelplà. això sí, els dimarts tinc seriosos conflictes amb ma mare perquè jo vull veure house xD
si mikel, ben buscada. I tant.
Nimue, sempre hi ha avantatges, suposo que es tracta de saber-los veure i aprofitar, que no tothom en sap...
jajjajaj, Pep, a veure si algun dia tinc temps per mi i em puc dedicar a pintar una micona. Llavors miraré de fer-te algun dibuixet o algo, jeje, perquè no et queixis :p
Con la experiencia ganamos soltura para volver a ser niños o para ser de lo más responsables. Supongo que de eso se trata no Henry?? la experiencia nos da una mayor capacidad de adaptación y eso es bueno.
Toro, jo penso que aprendre a relativitzar les coses és bò i suposo que ho valoro encara més perquè a mi és una cosa que em costa molt!
petonets i bon dimarts!
La edad no cura nada.
Apenas, cambia la mirada sobre algunas cosas, da un barniz de cinismo que ayuda a llevar mejor ciertas cosas.
Pero conservar una mirada ingenua para detectar la belleza o la sorpresa, es algo que pido a los dioses cada día. Sé que el día que eso no esté, habré alcanzado status de momia.
Un abrazo
Ah.. y que queden muy buenas esas pinturas;)
Si hem de seguir somiant!
Jo crec que tb sóc del síndrome Peter Pan, cada día som més. La nostra generació és peter pan per excelència.
Ah jo tb voto per CSI, jeje!
hola a todos, me ha encantado el comentario de henry s. Yo, que estoy en los 40 estoy totalmente de acuerdo...
un beso
Publicar un comentario