Ayer con mis niñas de clase hablamos mucho, nada raro hasta el momento.
Podría haber sido un día normal, risitas, alguna broma más o menos ocurrente, clase y tren; pero no fue así del todo. Empezamos a preguntar por uno, por el otro, por ella y por los demás, pero lo peor fue cuando empezamos a darnos cuenta
...que él lo había dejado con su chica después de tres años y pico,
...que la del pelo rizado estaba llorando después que le preguntaramos por el que fue su mitad durante cinco años (hace un mes y pico que ya son dos mitades más que lejanas y más que separadas)
...que el padre de una amiga de E se había muerto (cancer)
...que el amigo de J se había matado (accidente de moto)
...que M estaba enfadada con A, por aquello de la mala comunicación (cuando llegas tarde tienes que dar señales de vida, y más si se supone que vienes de hacer escalada! que eso no es dar un paseo por las ramblas...)
...un profe había cambiado las normas de un trabajo (los profesores de vez en cuando se toman la libertad de modificar sus exigéncias porque sí...)
...yo andaba indocumentada (ayer tocó relatar las peripécias por madrid...)
Así que divagamos sobre el hecho que las cosas malas nunca vienen solas, no se, pero parece que es cierto, porque hablamos mucho y las tres (M, E y la que escribe) nos dimos cuenta, parece mentira, pero antes del puente las charlas eran mucho más simples, de color de rosa (o del que sea) y ayer estaban marcadas por un tono tristón...
No se si la mala suerte existe o no, pero ayer pareció que las desgracias rodeaban nuestro pequeño mundillo... (sí, lo se, que las desgrácias que tengamos siempre sean estas, debería poder firmarlo... Pero por el simple hecho que aparezcan juntas ya desestructuran un poco nuestra apacible realidad)
5 comentarios:
ostras cuantas cosas tristes!
Tot mes o menys...na fent vaja...
Acabo d´escriure un post que relata bastant bé en quina fase em trobo ara mateix...
De veritat quina putada lo de madrid, es que perdre les fotos i tots els documents i tal es una putada enorme i fa molta rabia.
I tu preciosa com va tot?
jajaja doncs si noia. siempre hay buitres acechando (o es diu hacechando?)
madrid no se que te pero es destroyer, pel que veig amb tu tb. L´ultim cop vaig acabar llençant pomes a la cibeles. No preguntis perque perque ni jo ho se. Un altre cop vaig dormir a un cajero automatico (aixo si, de la caixa, fent pais) i buf moltes coses mes que jaajajajaj inconfesables.
jo soc una noia normal, bona nena, pero madrid me descontrola. i ja et dic em van intentar robar molts cops en nomes una setmana, no se si es casualitat o que pero fuf!
Hay momentos realmente malos en la vida. Las terapias de grupo sirven en ocasiones para darnos cuenta de que hay otros que sufren y que no estamos sólos en el dolor, pero no nos va a devolver a la persona amada, o devolver la vida a un ser querido. Yo me separé, tuve una úlcera y se murió mi padre todo en el mismo mes, tienes razón a veces las desgracias nunca vienen solas, pero pensando en refranes, te diré y creo que es cierto que cuando se cierra una puerta se abre una ventana. Mucho ánimo y bon dia desde Madrid
Seguro que de aquí unos días vendrá el buen tiempo, no siempre llueve, aunque a veces diluvia.
Un beso.
pues vaja... la veritat és que ja passa això. hi ha èpoques en què sembla que a tothom li passen coses: fulanito ha tingut un accident, a menganita l'ha deixat el novio... però és una mica cagarro quan et passa a tu i als que estan al teu voltant :S
amb tot, ànims! que ja voras com vindran "tiempos mejores" XP
petonets dolços!
Publicar un comentario